Επίλογος...

Είναι καιρός πια να συμμαζέψω αυτό το blog... πάει πολύς καιρός που δεν είμαι πλέον επί πτυχίω! Πήρα πτυχίο, δούλεψα, πήγα στρατό. Και τι άλλαξε?

Στη Θεσσαλονίκη ακόμη φτιάχνουν το μετρό, ακόμη να ανοίξει το δημαρχείο, στη Δ.Ε.Θ. οι πολιτικοί εξαγγέλλουν (κάποτε υπήρχαν λεφτά τώρα υπάρχει το μνημόνιο) . Στην Ελλάδα κυβερνά ένας Παπανδρέου μετά από έναν Καραμανλή, αναμένουμε με ανησυχία το μικρό διάλειμμα της οικογένειας Μητσοτάκη, η αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ) καταγγέλλει το κεφάλαιο του Quatar που θέλει να μετατρέψει το φυσικό περιβάλλον αναπαραγωγής της τσίχλας(πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού) σε αραβικό Las Vegas και τα σχετικά περί τσιμεντοποίησης, πιο αριστερά(ΚΚΕ) βρίσκονται σε έξαρση Λενινιστικής νιρβάνας, οι φορτηγατζήδες κλείνουν τους δρόμους και μας αφήνουν χωρίς βενζίνη για μια εβδομάδα(τι πρωτότυπο), οι μπάχαλοι τα σπάνε, ο παοκτζήδες ακόμη περιμένουν πρωτάθλημα(και αυτοί τα σπάνε)...ααχ! άρωμα Ελλάδας! Όσο και αν μας πιέζει ο ζυγός του ΔΝΤ και της φράου Μέρκελ οι ραγιάδες δεν αλλάζουμε. Α! Ξέχασα τη σέκτα! Τι σοβαρή χώρα θα ήμασταν χωρίς μια γεύση ιθαγενούς τρομοκρατίας?

Εξακολουθούμε βέβαια να καταγγέλλουμε. Οι δημοσιογράφοι που έχουν αναλάβει εργολαβικά την επιχείρηση συναίνεση και ομόνοια του ελληνικού λαού συνεχίζουν να καταγγέλλουν ανάλογα με τις κομματικές προτιμήσεις των αφεντικών τους. Στην Ελλάδα βέβαια δεν υπάρχει μία συναίνεση. Υπάρχει η συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, στο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα ψάχνουν τη συναίνεση μεταξύ τους και στο ΚΚΕ εξακολουθούν να βρίσκονται στην ίδια νιρβάνα.

Από την άλλη το internet έχει διαβρωθεί από δημοσιογράφους και διάφορους μιντιάκηδες οι οποίοι το παίζουν bloggers. Έχουν υιοθετήσει τη γλώσσα και το ύφος των bloggers, έχουν ασπαστεί τη φιλοσοφία, αλλά δεν άφησαν από έξω τη συνταγή της επιτυχίας τους. Την κατινιά, τη μικροπρέπεια, την καχυποψία, το λαϊκισμό. Και τι άλλαξε? Μόνο το μέσο.

Το σωτήριον έτος 2010. Η Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, διασυρόμενη ανά την υφήλιο, απογυμνωμένη από τα καλά της Ευρωπαϊκά ρούχα προσπαθεί να επιβιώσει. Και τι άλλαξε? Είμαστε αυτοί που είμαστε και προσπαθούμε χρόνια να αποποιηθούμε. Οι δανειστές μας πήραν τα ρούχα και ντρεπόμαστε να κοιταχτούμε γυμνοί στον καθρέφτη. Οι σιωπηλές πλειοψηφίες θα συνεχίζουν να σιωπούν και οι ηχηρές μειοψηφίες θα συνεχίσουν να αλαλάζουν. Τα κόμματα θα κάνουν κουμάντο, τα νυχτομάγαζα θα ζουν και θα βασιλεύουν, θα καπνίζουμε παντού, οι γκόμενες θα συνεχίζουν να το παίζουν πριγκίπισσες, οι μαλάκες θα είναι οι μάγκες και το δήθεν θα ξανατραβήξει προς τη δόξα. Και τι άλλαξε?

Θέλοντας να κλείσω αυτό το Blog και όχι απλά να το εγκαταλείψω, ήθελα να κάνω μία ανασκόπηση των όσων έχουν γραφεί, έναν επίλογο. Και το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν: Και τι άλλαξε? Ο,τι ήταν να γραφτεί έχει γραφτεί, ο,τι ήταν να ειπωθεί έχει ειπωθεί. Ευχαριστώ τους ελάχιστους αναγνώστες μου. Ίσως τα ξαναπούμε σε ένα άλλο blog με ένα άλλο όνομα. Ίσως αν κάτι αλλάξει...

Επίκαιρα...

Tα λόγια είναι περιττά... ειδικά αν έχουν ειπωθεί τόσο εύγλωτα : http://giocondasmile.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

Την ώρα που στο Dubai ταξίδευαν με καμήλες...

Οι Ιάπωνες δημιουργούσαν το μεγαλύτερο και ακριβότερο κατασκευαστικό έργο του 20ου αιώνα αξίας 20δις $$$$$$!!!!!!!
Με μήκος 4km και πλάτος 2,5km έχει βραβευθεί από το American Society of Civil Engineers. ως το μνημείο μηχανικής της χιλιετίας!!!. Μεταφέρθηκαν στη θάλασσα περίπου 20 εκατομύρια κυβικά μέτρα μπαζόματος(3 βουνά) και για την ολοκλήρωση του έργου που διήρκεσε μόλις τρία χρόνια δαπανήθηκαν 10εκ. εργατοώρες.Το αεροδρόμιο συνδέεται με τη μεγαλύτερη δικτυωτή γέφυρα(truss bridge) σε όλο τον κόσμο με μήκος 3750m.
Μετά την ολοκλήρωση του έργου όμως οι Ιάπωνες μηχανικοί διαπίστωσαν πως το νησί βυθιζόταν με ρυθμούς πολύ πιο γρήγορους από ότι είχε προβλεφθεί με αποτέλεσμα τη σήμερον να έχει ήδη βυθιστεί κατά 8 ολόκληρα μέτρα!!! βυθιζόμενο 50cm το χρόνο. Οι Ιάπωνες μηχανικοί όμως δεν πτοήθηκαν. Τοποθέτησαν ανυψωτικά εφέδρανα με γρύλους στη βάση των υποστυλωμάτων των μόνιμων κατασκευών του αεροδρομίου για να προλάβουν τις διαφορικές καθιζήσειςκαι παράλληλα με βελτιωτικά έργα στην υπόβαση του έργου κατάφεραν να μειώσουν το ρυθμό βύθισης σε 8 cm το χρόνο.
Το αεροδρόμιο παρέμεινε ανέπαφο μετά από ένα τυφώνα με ανέμους άνω των 200km/h και επέζησε από τον καταστροφικό σεισμό του Κόμπε μεγέθους 7,2ρίχτερ χωρίς ούτε ένα σπασμένο τζάμι.
Οι Ιάπωνες αυτή τη στιγμή σχεδιάζουν την επέκταση του αεροδρομίου με τη δημιουργία ακόμα ενός νησιού μεγαλύτερου από του υπάρχοντος(ελπίζοντας να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος) που θα αντικαταστήσει τον σημερινό αεροδιάδρομο που μια μέρα μοιραία θα βυθιστεί...
http://en.wikipedia.org/wiki/Kansai_International_Airport

Επίκαιρα...

Κάποιοι το ονομάζουν τέλος της μεταπολίτευσης, κάποιοι απλώς τσόντα και ροζ σκάνδαλο. Εγώ θα το πω απλώς αναμενόμενο. Ο βόθρος γέμισε και το σκατό ξεχείλησε. Ακούγεται κλισέ αλλά δεν είναι όταν δεν αναφέρεται απλώς στον κόσμο που περιβάλλει την πολιτική αλλά σε μια ολόκληρη κοινωνία. Έχουμε φτάσει σαν Ελλάδα σε ένα αδιέξοδο το οποίο λίγοι το έχουν πάρει χαμπάρι. Είμαστε πλέον όλοι λαμόγια!! Έχουμε ξεπεράσει τον εαυτό μας.Έχουν καταργηθεί πλέον οι έννοιες του τίμιου και αγαθού λαού που παρακολουθεί τις αποκαλύψεις σοκαρισμένος και έκπληκτος. Πλέον η έκπληξη έχει αντικατασταθεί από φόβο και αγωνία για το ποιος θα είναι ο επόμενος. Γιατί όλοι ασυνείδητα ξέρουν ότι όταν θα έρθει η ώρα να ξεγυμνοθούν κάτω από το δυνατό φως της δημοσιότητας θα φανεί ότι είχαν πολλά να κρύψουν. Οι αμνοί έγιναν λύκοι και πλέον τρώγονται μεταξύ τους. Και αυτό μας φοβίζει όλους. Βλέποντας τον κατηγορούμενο Θέμο μου δημιουργήθηκε ένα αίσθημα στεναχώριας και αδικίας που δεν μπορούσα να προσδιορίσω από που προέρχονταν μέχρι τώρα. Είναι η υποκρισία του κόσμου που "παρακολουθεί και σοκάρεται" και από μέσα του σκέφτεται πολύ κυνικά "one down ". Είναι ότι είναι αναγκασμέμος να πει "με πολεμάνε τα συμφέροντα των μεγάλων εκδοτικών οίκων" ενώ μέσα του πνίγεται μια φωνή που θέλει να φωνάξει "ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΣΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΤΑ ΠΕΡΝΑΤΕ?".
Είμαστε κοινωνία σε παρακμή και σύντομα θα φανούν τα αποτελέσματα.
Συνέλληνες είμαστε όλοι διαπλεκόμενοι. Γιατί όπως λέει και ο ευφιέστατος κος Ανεβλαβής:"ακόμα και αν δεν βρωμάει το σκατό δεν μπορεί να κάνουν λάθος τόσες μίγες"

Λευκά Χριστούγεννα

... ή τουλάχιστον λευκά προεόρτια αφού από την Παρασκευή και για όλο το ΣΚ φαίνεται πλέον με σιγουριά πως θα έχουμε χιονοπτώσεις σε μεγάλο μέρος της (βόρειας κυρίως) χώρας. Χαρείτε το λοιπόν!!!!

Παραπληροφόρηση

Λοιπόν αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην ελληνική τηλεόραση είναι πραγματικά σουρεαλιστικό.

1. Στο πακέτο εκπομπών του Μάκη είναι βασικό θέμα για δεύτερη τουλάχιστον φορά(τόσες έχω δει εγώ)το αν έγινε νοθεία στις πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ισχυρίζεται αυτός και οι συνεργάτες του λοιπόν ότι διπλοψήφισαν και τριπλοψήφισαν και ότι κανείς δεν τους πήρε χαμπάρι. Όντως από τα "αποκαλυπτικά" video που παίχτηκαν φαίνεται ότι αυτό συνέβη. Η επίσημη απάντηση από το ΠΑΣΟΚ είναι πιστηκότατη και λέει πως μπορεί την ώρα που έγινε αυτό, το σύστημα μπορεί να ήταν off line αλλά σε όσες περιπτώσεις ανακαλύφθηκε διπλοψηφία εκ των υστέρων ακυρώθηκαν τόσα ψηφοδέλτια με τυχαίο τρόπο όσες ήταν οι περιπτώσεις παράτυπης ψηφοφορίας κάτι που είναι αυτονόητο ότι δεν αλλοιώνει το αποτέλεσμα.
Απάντηση Μάκη: "Καταλάβατε κυρίες και κύριοι, στην τύχη βγήκε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ"
Την ίδια στιγμή που στο ΠΑΣΟΚ ακόμη κάποιοι αναρατιούνται ποιοι ήταν οι πέντε ηλίθιοι που ψήφιασν τρεις φορές ο καθένας, αλλά διαφορετικό υποψήφιο κάθε φορά(και καλά για να μην αδικήσουν κάποιο) εμείς αναροτιώμαστε ποιος είναι πιο βλάκας. Ο Μάκης ή το ακροατήριό του.

2. Έκπληκτος ακούω χθες το απόγευμα στην Τατιάνα ότι ο διευθυντής της καρδιοχειρουργικής κλινικής του Ιπποκρατείου της Αθήνας και καρδιοχειρούργος για 25 περίπου χρόνια είχε προσληφθεί με πλαστά χαρτιά και δεν ήταν καν γιατρός!!!Είχε δε ποσοστό θνησιμότητας 1 στους 4 που χειρουργούσε!!!!
-Η ίδια είδηση σήμερα σε άλλο κανάλι: Ο εν λόγω( γιατρός τελικά) είχε πλαστά χαρτιά που αφορούσαν όμως στην ειδίκευσή του ως καρδιοχειρούργος που δεν είχε πάρει ποτέ και το ποσοστό θνησιμότητας του γιατρού ήταν 4 φορές περισσότερο από τα διεθνή στανταρ.
-Η ίδια είδηση ξανά σήμερα σε άλλο πάλι κανάλι: Ο εν λόγω(καρδιοχειρούργος τελικά) είχε πλαστογραφήσει απλά ένα έγγραφο που διαβεβαίωνε πως είχε συμμετάσχει σε χειρουργία μαζί με τον διάσημο καρδιοχειρούργο Μακντί Γιακούμπ και ότι το ποσοστό θνησιμότητας της ΚΛΙΝΙΚΗΣ ήταν τετραπλάσιο από τα διεθνή στάνταρ. Τελικά μένει να διαπιστωθεί αν υπήρξε πλατογράφηση του βιογραφικού του γιατρού ή απλώς πρόκειται για παρεξήγηση. Ο γιατρός είναι σε διαθεσιμότητα.

3. Ειδηση: -85 παιδιά σε νοσοκομείο από υδροχλωρικό οξύ σε πισίνα!
-Λίγο αργότερα: 85 παιδιά στο νοσοκομείο από υπερχλωρίωση πισίνας.
-Λίγο αργότερα: 25 παιδιά σε νοσοκομείο με ζαλάδα από την έντονη μυρωδιά του νερού πισίνας λόγω υπερχλωρίωσης. Λίγο αργότερα μεταφέρθηκαν άλλα 20 παιδιά με συμπτώματα δύσπνοιας.Τα παιδιά κρατήθηκαν για προληπτικούς λόγους.
Για την ιστορία: το χλώριο σε στερεά μορφή που χρησιμοποιείται στις πισίνες όταν έρθει σε επαφή με το νερό μετατρέπεται σε υδροχλωρικό οξύ διασπασμένο όμως στα ιόντα του. Ο υπεύθυνος της πισίνας κρατείται.

Περι Πόνου

Ο συλλογισμός μου ξεκινάει από μία έκθεση του Dali την οποία επισκέφθηκα πριν από μισό περίπου χρόνο στην Πράγα. Οι σκέψεις μου λοιπόν με οδήγησαν άθελα στη διαπίστωση οτι οι μεγάλες στιγμές στην τέχνη (τις περισσότερες τουλάχιστον φορές) πηγάζουν από τον πόνο ή έστω τον περιγράφουν. Είτε πρόκειται για τον αγωνιώδη πόνο του Dali που αποτυπώνεται στους ψυχεδελικούς του πίνακες, είτε για τον πόνο-θρήνο που ενέπνευσε τον Mozart να γράψει τα σημαντικότερα(κατά την άποψη μου) έργα του, την όπερα Don Giovanni και το Requiem, το ψυχικό άλγος είναι ξεκάθαρα η δημιουργική πηγή.

Σε μία πρώτη ανάγνωση, ο πόνος είναι πιστός συμπαραστάτης της τέχνης γιατί είναι το πιο δυνατό και ξεκάθαρο συναίσθημα. Ο δημιουργός μπορεί να περιγράψει άμεσα τα συναισθήματά του και το κοινό του να τα αποκωδικοποιήσει και να ταυτιστεί μαζί τους. Σύμφωνα με μια πιο Φροϋδική προσέγγιση ο πόνος είναι η δύναμη που προσπαθεί να μας οδηγήσει στην εκπλήρωση των ζωτικών μας ενστίκτων, κάνοντας την εμφάνισή του κάθε φορά που παρεκλίνουμε από αυτά, και έτσι κατέχει εξέχουσα θέση στον ψυχισμό μας.

Αλλά εάν προσπαθήσει κανείς να ψυχαναλύσει τον εαυτό του σε περιόδους ψυχικού πόνου θα διαπιστώσει συχνά μία προθυμία να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του, να τα μοιραστεί με κάποιο τρόπο. Και αν μάλιστα κοιτάξουμε λίγο πιο βαθειά θα διαπιστώσουμε ότι αυτο τον κάνει ευτυχισμένο! Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι πόνος και η ευτυχία είναι συναισθηματικές καταστάσεις αρηκτα αλληλένδετες.

Δύο είναι οι περιπτώσεις που μπορεί να πει κανείς ότι είναι με σιγουριά ευτυχισμένος.

Η πρώτη είναι η ανακούφιση. Η λύτρωση και η κάθαρση που έρχεται μετά τον πόνο, την αγωνία, τον φόβο. Η αίσθηση της ευτυχίας που μας δίνει η επίτευξη ενός στόχου είναι ακριβώς αυτό. Η απαλλαγή από έναν πόνο που οι ίδιοι έχουμε εισάγει στον εαυτό μας, τη φιλοδοξία μας.

Η δεύτερη περίπτωση είναι ο έρωτας. Τότε ο πόνος και η ευτυχία γίνονται ανεξέλγκτα και αναίτια συναισθήματα που διαδέχονται το ένα το άλλο σε έναν αέναο κύκλο που ολοκληρώνεται όταν οι ορμόνες μας επανέρθουν σε φυσιολογικά επίπεδα.

Από την άλλη μεριά η χαρά είναι πιο ,μακριά από την ευτυχία απότι ο πόνος. Η χαρά περιλαμβάνει συχνά την αβεβαιότητα, και την απόγνωση. Είναι το στοιχείο που επικαλύπτει τον πόνο και δεν τον αφήνει να ολοκληρώσει τη λυτρωτική του δράση προς την ευτυχία,την κάθαρση.

Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο ο πόνος μας εμπνέι τόσο, είναι ότι μας οδηγεί στην ευτυχία. Είναι ένας σοφός μηχανισμός που όλοι τον βιώνουμε διαρκώς και άθελα τον επιζητούμε. Και είναι η μόνη γέφυρα μέσα πάνω από την οποία περνάει ο δρόμος για την ευτυχία.