Στη Θεσσαλονίκη ακόμη φτιάχνουν το μετρό, ακόμη να ανοίξει το δημαρχείο, στη Δ.Ε.Θ. οι πολιτικοί εξαγγέλλουν (κάποτε υπήρχαν λεφτά τώρα υπάρχει το μνημόνιο) . Στην Ελλάδα κυβερνά ένας Παπανδρέου μετά από έναν Καραμανλή, αναμένουμε με ανησυχία το μικρό διάλειμμα της οικογένειας Μητσοτάκη, η αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ) καταγγέλλει το κεφάλαιο του Quatar που θέλει να μετατρέψει το φυσικό περιβάλλον αναπαραγωγής της τσίχλας(πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού) σε αραβικό Las Vegas και τα σχετικά περί τσιμεντοποίησης, πιο αριστερά(ΚΚΕ) βρίσκονται σε έξαρση Λενινιστικής νιρβάνας, οι φορτηγατζήδες κλείνουν τους δρόμους και μας αφήνουν χωρίς βενζίνη για μια εβδομάδα(τι πρωτότυπο), οι μπάχαλοι τα σπάνε, ο παοκτζήδες ακόμη περιμένουν πρωτάθλημα(και αυτοί τα σπάνε)...ααχ! άρωμα Ελλάδας! Όσο και αν μας πιέζει ο ζυγός του ΔΝΤ και της φράου Μέρκελ οι ραγιάδες δεν αλλάζουμε. Α! Ξέχασα τη σέκτα! Τι σοβαρή χώρα θα ήμασταν χωρίς μια γεύση ιθαγενούς τρομοκρατίας?
Εξακολουθούμε βέβαια να καταγγέλλουμε. Οι δημοσιογράφοι που έχουν αναλάβει εργολαβικά την επιχείρηση συναίνεση και ομόνοια του ελληνικού λαού συνεχίζουν να καταγγέλλουν ανάλογα με τις κομματικές προτιμήσεις των αφεντικών τους. Στην Ελλάδα βέβαια δεν υπάρχει μία συναίνεση. Υπάρχει η συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, στο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα ψάχνουν τη συναίνεση μεταξύ τους και στο ΚΚΕ εξακολουθούν να βρίσκονται στην ίδια νιρβάνα.
Από την άλλη το internet έχει διαβρωθεί από δημοσιογράφους και διάφορους μιντιάκηδες οι οποίοι το παίζουν bloggers. Έχουν υιοθετήσει τη γλώσσα και το ύφος των bloggers, έχουν ασπαστεί τη φιλοσοφία, αλλά δεν άφησαν από έξω τη συνταγή της επιτυχίας τους. Την κατινιά, τη μικροπρέπεια, την καχυποψία, το λαϊκισμό. Και τι άλλαξε? Μόνο το μέσο.
Το σωτήριον έτος 2010. Η Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, διασυρόμενη ανά την υφήλιο, απογυμνωμένη από τα καλά της Ευρωπαϊκά ρούχα προσπαθεί να επιβιώσει. Και τι άλλαξε? Είμαστε αυτοί που είμαστε και προσπαθούμε χρόνια να αποποιηθούμε. Οι δανειστές μας πήραν τα ρούχα και ντρεπόμαστε να κοιταχτούμε γυμνοί στον καθρέφτη. Οι σιωπηλές πλειοψηφίες θα συνεχίζουν να σιωπούν και οι ηχηρές μειοψηφίες θα συνεχίσουν να αλαλάζουν. Τα κόμματα θα κάνουν κουμάντο, τα νυχτομάγαζα θα ζουν και θα βασιλεύουν, θα καπνίζουμε παντού, οι γκόμενες θα συνεχίζουν να το παίζουν πριγκίπισσες, οι μαλάκες θα είναι οι μάγκες και το δήθεν θα ξανατραβήξει προς τη δόξα. Και τι άλλαξε?
Θέλοντας να κλείσω αυτό το Blog και όχι απλά να το εγκαταλείψω, ήθελα να κάνω μία ανασκόπηση των όσων έχουν γραφεί, έναν επίλογο. Και το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν: Και τι άλλαξε? Ο,τι ήταν να γραφτεί έχει γραφτεί, ο,τι ήταν να ειπωθεί έχει ειπωθεί. Ευχαριστώ τους ελάχιστους αναγνώστες μου. Ίσως τα ξαναπούμε σε ένα άλλο blog με ένα άλλο όνομα. Ίσως αν κάτι αλλάξει...
5 comments:
Τπτ απο αυτα δεν προκειται να αλλαξει ευκολα. Ολα αργα, βασανιστικα και ελαχιστα.
Αυτο ομως που δε θα αλλαξει καθολου ειναι οτι οι παοκτσηδες δε θα παρουν ποτε πρωταθλημα.
Συγχαρητήρια για την (τελευταια;) καταχώρηση αυτή. Δεν νομίζω πως θα μπορούσαν να ειπωθούν καλύτερα, με δύο λόγια, τόσος πολλές και σκληρές αλήθειες για το τί είμαστε σαν λαός.
Λυπούμαι που, εν τέλει, αυτό που μας χαρακτηρίζει περισσότερο από όλα, είναι η στασιμότητά μας. Αδυνατούμε να προσαρμοστούμε στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Οι αμαρτίες μας επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, τα παθήματα δεν γίνονται ποτέ μαθήματα. Είμαστε καταδικασμένοι να κολυμπάμε σε ένα βούρκο όπου και κάθε προσπάθεια φυγής ματαιώνεται από την ιξώδη φύση του.
Πέρα από την απαιδιοδοξία που ενέχει η διαπίστωση αυτή, ίσως σήμερα διακρίνεται μια ελπίδα: λόγω του οτι εμφανώς ΔΕΝ «υπάρχουν λεφτά», και ελέω ΔΝΤ, η εφαρμογή της κοινής λογικής (common sense) σε πολλές εκφάνσεις της κοινωνίας μας είναι αναπόφευκτη - για την ακρίβεια επιβεβλημένη από τρίτους.
Έχουμε όλοι μας μια μεγάλη ευκαιρία μπροστά μας: να εναγκαλιστούμε τις επερχόμενες αλλαγές και να της μετατρέψουμε σε ατομικό και συλλογικό πλούτο. Μόνο έτσι, ο επίλογος της μεταπολίτευσης θα γίνει η καλύτερη δυνατή αρχή μιας νέας, ωριμότερης πλέον, Ελλάδας.
@Geonik: Πρόσφατα άκουσα τον ΓΑΠ σε μια ομιλία να μιλάει για την επανάσταση του αυτονόητου. Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα και σαν έκφραση... Άραγε καταλαβαίνει τι λεει?
Διαβάζοντας το απόλυτα εύστοχο κείμενό σου και συνδυάζοντας το φυσικά με τον τίτλο που του έδωσες, εγώ από την μεριά μου θα το χαρακτήριζα σαν το Requiem την κοινωνικό-πολιτικής κατάστασης της χώρας μας..
Θα αναφερθώ όμως μόνο στο πολιτικό κομμάτι της υπόθεσης. Προσωπικά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η χώρα αυτή θα μπορέσει κάποια στιγμή να "σηκώσει κεφάλι" και αυτό γιατί νομίζω όλοι μας συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά, ότι αυτοί που μας κυβερνούνε,(και θα συνεχίσουν να το κάνουν), είναι οι ίδιοι άνθρωποι που για χρόνια βλέπαμε μέσα κι έξω από τα πανεπιστήμια να αφισοκολλούνε τα συνθήματα της παράταξης τους , να φυλούν "κατουρημένες ποδιές" και να χρησιμοποιούν πλάγιους τρόπους ώστε να πάρουν το πτυχίο τους. Που το βασικό τους μέλημα ήταν το πώς θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν για τους εαυτούς τους και τους ομοϊδεάτες τους ένα τζάμπα μπουκάλι στα μπουζούκια και το πρώτο τραπέζι πίστα..Οι "δήθεν" που αναφέρεις πιστεύω είναι ακριβώς αυτοί που μας κυβερνάνε. Δεν θα περίμενα κάτι καλύτερο από ανθρώπους τέτοιου είδους.
Η ελπίδα πεθαίνει όμως πάντα τελευταία..
@DimZiog: Well said dimis. Το κακό είναι οτι μονίμως υπάρχει μια διαφορά φάσης μεταξύ κράτους και κοινωνίας στην Ελλάδα. Όταν η κοινωνία έχει τη δύναμη να απαλλαγεί από τους πολιτικούς πρωην αφισοκολλητές όπως πολύ σωστά παρατήρησες, δεν το κάνει γιατί είναι μαζί στις αμαρτίες. Και όταν το αυγό μπαίνει στον κ....ο τότε απλά φοβάται να κάνει την αλλαγή. Και νομίζω οτι αυτό ξεκινάει απο το οτι ποτέ οι Έλληνες δεν είδαν το κράτος σαν αποτέλεσμα της κοινωνίας τους. Η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας βλέπει στο κράτος έναν Γλυξμπουργκ ή έναν συνταγματάρχη ή την CIA. Φτάνει όμως με τη μοιρολατρεία. Πρέπει επιτέλους να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας...
Post a Comment